Inleiden, met 37 weken. En dan?

Vanaf het moment dat ik me met jeuk meldde in het ziekenhuis werd besproken dat ik zou worden ingeleid met 37 weken. In eerste instantie dacht ik dat dat allemaal nog wel mee viel, maar dat blijk ik nogal vaak te denken. De eerst volgende afspraak daarna werd het definitief, inleiden met 37 weken. De galzouten zijn echt veel, en veel te hoog!

En dan?

Ik ben iemand die er eigenlijk vanuit gaat dat je de zwangerschap tot 40 weken sowieso volmaakt. Mijn grootste ‘angst’ was deze zwangerschap met 42 weken ingeleid te moeten worden. Geen gezeur over ik hoop dat de baby eerder komt, dat ik er klaar mee ben. Nee, de baby hoort 40 weken in je buik te zitten, we hebben er zoveel moeite voor gedaan, laat me dan ook maar de volle lengte mee pakken.

Op het moment dat ze bespraken dat ik dus met een weekje of anderhalf ingeleid zou worden, was ik nog aan het werk. Net begonnen aan mijn weken met halve dagen. Dat moest dus even rap anders. Ik moest alles nog wassen, in elkaar zetten en klaar maken. Die eerste week ging prima, wel even gek. Wat vertel je tegen mensen in je omgeving en hoeveel vertel je. Ik wilde er niet concreet een label aan vast maken, maar er zijn mensen die google goed weten te gebruiken en er toch vrij dichtbij zaten (hi Sam 😉 ) De laatste week hield ik het wat vaag, binnen nu en anderhalve week zou het gaan gebeuren, stiekem was dat dus maar 3 dagen. We hebben de datum uiteindelijk alleen verteld tegen Paul zijn baas, leek ons wel handig. En mijn ouders. Zelfs mijn zusje liet ik nog heel even gissen.

Het laatste weekend

Ik ben normaal eigenlijk niet zo gauw onder de indruk maar nu had ik toch ontzettend last van de stress. De keren dat ik met Emily alleen was en ze knuffelde stond ik er zo bij stil dat ze over een paar dagen echt grote zus is. Ik heb wat afgejankt de laatste paar dagen. Zo lief als ze is veegt ze mijn tranen weg en knuffelt ze me. Dat doet me echt wel goed, maar vind ik ook gek. Over een paar dagen moet ze mij delen.

Emily heeft ook wel last gehad van mijn stress. ’s nachts wakker worden, veel huilen om niks en alles. En dan echt met hele dikke krokodillen tranen. Ze wil vooral bij mij of Paul zijn. Ik keur niet alles goed, maar er zijn verzachtende omstandigheden.

De laatste ochtend voor de inleiding hebben we lekker nog samen geknuffeld in bed voor ze naar de opvang moest. De laatste dag als ons kleine meisje, vanaf morgen is ze grote zus.

Ik ben zo benieuwd hoe de eerste ontmoeting gaat. Wat Emily echt vind van de baby en of ze het na een paar dagen nog zo leuk vind. We gaan het zien, voor nu ben ik al onwijs trots op haar. 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

WordPress spam blocked by CleanTalk.