2 wachtweken en de uitslag!

De weken zitten erop, eindelijk. Tijd om terug te blikken op de 15 dagen van het wachtbankje en de uitslag met jullie te delen.

de afgelopen 15 dagen.

Opzich heb ik me best prima kunnen vermaken. Genoeg afleiding enzo. Maar toch steeds op de achtergrond speelde het door mijn hoofd… wat als.. Ruim een week na de terugplaatsing voel ik me s ‘morgens minder fit. En misselijk. Is het de utrogestan of zou het toch..?

Na een dag of 10 zelfs ineens rennend naar de WC omdat ik moet overgeven. Is dit weer een of ander achterlijk virusje, houd mijn lijf me voor de gek of ben ik zwanger? Mijn borsten zijn ook ineens meer aanwezig, en niet een klein beetje. Jongens wat is dit? Ik tel af tot aan de test datum. Stiekem durven mijn gedachten naar de positieve kant te kijken, ik voel me gewoon zwanger. Nog een paar dagen en dan weten we het!

De test dag!

Officieel mag ik pas morgen testen, maar omdat ik op woensdag altijd vroeg moet werken besluit ik gewoon vast de dag ervoor te testen. Paul is nog niet thuis en Emily ligt nog in bed. Ik ben om 6u nog wezen plassen dus ik ben benieuwd of de test het wel doet.

Om 8u test ik dus. Ik moet sowieso alweer plassen 😉 En na even wachten geeft de test gewoon een plusje aan. Jongens serieus? Hoe dan?  In een keer? What the F*ck? De test is niet super duidelijk maar dat komt natuurlijk doordat ik om 6u al ben wezen plassen.

Paul is nog niet thuis maar ik maak er samen met Emily vast een klein feestje van. Met tranen in mijn ogen knuffel ik Emily plat. Emily word gewoon grote zus! Hoe cool is dat?

Als Paul thuis is laat ik hem gelijk de test zien. Hij moet wel echt even goed kijken maar ook hij ziet een plusje. Wow! we worden gewoon nog een keer papa en mama. We besluiten wel de volgende ochtend dan nog maar een test te doen om het gewoon zeker te weten en dan gewoon echt met de eerste ochtendurine.

En ook die test is positief! Echt jongens op een soort van High ga ik ‘gewoon’ verder met de dag. Ik ben gewoon zwanger. Mijn hoofd maakt overuren over hoe we het kunnen gaan vertellen. Op internet maak ik al een berekening over wanner ik dan uitgerekend zou zijn. En ik moet het ziekenhuis bellen over de uitslag. Er word een afspraak voor de aller eerste echo ingepland. Nog 2.5 week wachten en dan mogen we voor de aller eerste keer onze mini 2.0 zien!

Ik durf het gelijk aan om dan ook maar de verloskundige in te lichten. En daar maken we ook gelijk een afspraak voor de eerste echo daar. Een week later als bij de VPG. Woehoe!!

Tot een volle week later!

Ineens bloed verlies! Hoe dan? het is niet veel of overtuigend, maar ik schrik me dood. Wel hebben Paul en ik een onderonsje gehad en zou het dan misschien daar door komen? ik breng de utrogestan maar gewoon in en als het niet minder is bel ik morgen het ziekenhuis.

Het is dus niet minder en ik bel het ziekenhuis. Ik moet een nieuwe test doen, als die positief is ben ik dus nog zwanger. Zo niet, dan niet. Dood eng. Ik fiets zelf maar naar kruitvat een doosjes testen te halen. Ik doe ze gewoon allebei. Helaas zijn deze overduidelijk. Het is niet meer…

Waarom, bedenk ik me dan dat ik dat best alleen kan? Als Paul dus niet thuis is. Ik kan niet wachten tot hij thuis is, ik ben er zo van ondersteboven. KUTZOOI!

Ik bel het ziekenhuis met de uitslag. Zij gaan overleggen en vertellen me dat doordat het nog zó vroeg is dat ik wel gelijk door mag als we dat willen. Dat we moeten wachten tot de menstruatie op gang is en dan weer mag beginnen met de progynova.

De uitgelichte afbeelding is de emrbyo die teruggeplaatst werd. The one that got away. Het mocht helaas niet zo zijn.

16 reacties

  1. Aaaahh verdorie😔 Ik heb veel aan je gedacht afgelopen dagen. Als je iets poste op instagram..
    veel sterkte en succes🍀🍀🍀

  2. Wat een ontzettende teleurstelling. Bij ons is het gelukt na 3 IUI pogingen (kans was minimaal maar wilde.toch proberen) En na de eerste ICSI poging was ik zwanger.
    Hoop echt dat het bij jullie ook lukt!!!

    Veel sterkte voor nu en probeer hoop te houden ! Xxx

  3. Eyy meis, en paul, wat een rot nieuws. Iets wat je in deze proces eigenlijk niet hoopt mee te maken is jullie helaas wel overkomen.
    Ik wens jullie sterkte met deze verlies, al was het nog maar pril. Jullie harten vam ouders breken toch.
    Hou de moet erin lieverds…hopelijk mag het eem deze weken/maanden wel zo zijn voor jullie.

    dikke kus en knuffels jennifer en de rest xxxx

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge