Hormonaal much?

Nadat ik de vlog van Saar Koningsberger gezien had, of eigenlijk zelfs tijdelijk heb ik echt ontzettend zitten janken( Hier het linkje, als je het kijkt begrijp je wellicht wat ik bedoel) . Punt 1, omdat ik zwanger ben ik dus allemaal hormonen door mijn lijf gieren. Punt 2, omdat alles zo herkenbaar was/is.

emotioneel.

Ik heb met 14 weken de foto gemaakt van de echo en alle spuiten die we gebruikt hebben om dit keer zwanger te worden.

We hadden 2 pogingen nodig en dit was ook ons enige bruikbare eitje/embryotje. 1 shot and 1 shot only. Met het maken van de foto voelde ik ook die emotie, dit was het dan. Klaar met alle hormonen, klaar met spuiten in mijn buik, klaar met alles behalve jezelf zijn. Ik moet eerlijk bekennen dat ze naalden containers nog in de kast staan. De doosjes pillen staan nog op zolder. Niet per se omdat ik geen tijd heb, maar omdat ik het een beetje gek vind om het niet in huis te hebben.

Het voelt een beetje als mijlpaal om ze weg te brengen. Tijdens de zwangerschap van Emily stonden ze hier ook in de weg te staan. We hebben ze samen met gevulde kinderwagen naar de apotheek gebracht. Eerder voelde gewoon niet goed, alsof je het jinxt. Ook wetende dat het nu de allerlaatste keer is dat we dit gedaan hebben. Na dit kindje komt er geen kindje meer bij, hoewel ik dat ergens misschien wel zou willen is dat gewoon geen optie.

gezin van 4.

Het is gewoon niet te doen. Het is gewoon te onhandig. Op en neer naar het ziekenhuis, dat je je niet jezelf voelt. Spuiten, rekening houden met alles rondom het zwanger worden. Niet te veel willen vertellen, maar je kunt op een bepaald punt ook niet meer niks zeggen.

En dan natuurlijk ook nog dat het emotioneel best een boel kost. Het doet echt wel wat met je, het breekt je op. De onzekerheid of het wel gaat lukken.

Onwijs dankbaar, dat het na een jaar gelukt is. Dat we een jaar na onze miskraam gewoon een gezond kindje verwachten. of gewoon, zo gewoon is dat dus niet.

Dit is dus een beetje een onsamenhangend verhaal geworden, maar ook dat hoort erbij. Ik ga weer terug op mijn roze wolk zitten, genieten van de zwangerschap tot de baby er is. Die zooi wegbrengen doen we gewoon lekker met gevulde kinderwagen en met peuter.

 

Een reactie

  1. Heel herkenbaar van heel lang geleden. Alles staatin het teken van de zwanger-raak-poging! En als je er dan ook al twee kleintjes bij rond hebt lopen is het erg lastig! Vergeet inderdaad de impact op je relatie niet, de emoties, stress……kortom: niet gemakkelijk! Geniet van het nu, geniet van het straks terugbrengen van de andere spullen die je niet meer gaat gebruiken. Sterkteknuffel uit Zweden, Ingrid

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge