Code oranje! Het gaat even niet zo goed. Ik heb een postnatale depressie

Afgelopen weken heb je het ongetwijfeld al kunnen merken, het is stiller op de blog. Ook op instagram ben ik minder actief met een reden. Ik wil niet iedere post zeuren, klagen of mopperen. Het gaat al een tijdje niet zo lekker, ik heb een postnatale depressie. Na alle tijd zorgen voor Kate en het nu weer wat beter gaat vervalt het overleven en ben ik op.

ok, hoe?

Van Floor wist ik al wel een beetje wat het in hield. Met haar heb ik ook toen ze er mee bezig was met enige regelmaat gepraat en iedere keer kwam de twijfel bij mij zelf. Maar ik durfde niet toe te geven, ‘ zo erg zal het toch niet zijn’ Dacht ik nog. De weken gingen voort en mijn lontje werd korter.

Boos.

Boos op alles en iedereen. Op Emily, op Kate dat ze zo huilde. Op Paul dat hij me niet begreep. Paul omdat hij Kate niet kon troosten, maar tegelijkertijd wilde ik haar ook niet afgeven. Boos dat hij moest gaan werken en ik weer thuis was met de kinderen. De hond omdat ie weer stom stond te snuffelen. Boos op mijzelf omdat ik weer iets niet af kon maken. Boos op het consultatie bureau omdat ik door hen niet van mijn kraamtijd heb kunnen genieten en Boos op de huisarts omdat die ook niks gezien had.

Als Kate huilde ontplofte ik, Emily om me heen werd me toch soms wat te veel. Een peuter heeft nu eenmaal buien, dat is pittig. Maar ik kon ze nu gewoon echt niet handelen. Tot ik bij de huisarts was voor iets van Kate. En zij zag hoe ik er onder leed, ze trok gelijk aan de bel. Door naar de praktijk ondersteuner daar, gelijk de volgende dag. Na wat gesprekken en vragenlijsten kwamen we tot de conclusie dat het echt zo is. Dat is door alles wat er de afgelopen anderhalf jaar gewoon beetje bij beetje minder sterk werd. Geen enkel moment hebben we de tijd gehad om even stil te staan bij wat er gebeurt is voor we door moesten. Van de miskraam, de IVF, de zwangerschap die begon met ontzettende bekkenklachten en eindigde met griep en daarna de cholestase. En een huilbaby om de boel af te maken, waarvan je weet dat er iets niet klopt en niemand luistert. De psycholoog heeft het zelfs over trauma’s (ptss) en trauma verwerking gehad.

en nu?

Na het overleven val je in een gat, je hoeft niet meer te overleven en moet weer van voor af aan beginnen. Het hoeft even niet op de automatische piloot. Ik werk nu halve dagen omdat hele te veel zijn, maar ook de hele zorgtaak. De hele dag thuis alleen alles regelen nu gewoon te veel is. Alles in stapjes en stil staan bij mezelf.

Leuke dingen doen, ja. Maar wel een tegelijk, geen hele dagen en geen hele drukke dingen, dat is eigenlijk echt te veel. Vorige week in de Efteling was top, maar moet ik ook echt een paar dagen van bijkomen. Iedere week heb ik therapie om de boel te verwerken. Sommig verdriet zit zoveel dieper en doet zoveel meer zeer dan ik van te voren verwacht had.

Accepteren dat het zo is, een plek geven en dan pas weer door. Dat is het plan. 

Ergens ben ik opgelucht dat ik er nu wat mee kan, mee moet. Dat de huisarts me gelijk doorschoof naar de praktijkondersteuner. Wat ik wel erg lastig vind om te accepteren is dat ik me niet voel als mijzelf. Ik kon alles aan, altijd positief en niet te stoppen. Dat soms de donkere gedachtes de boel overnemen vind ik heel erg moeilijk en dan schrik ik ook echt van mezelf. Ik ben er mee bezig, het moet ik kleine stapje, niks overhaast, maar het komt goed!

4 reacties

  1. Lieve Mathiske wat een nare tijd is dit voor jou en je man en kinderen Je bent als moeder nooit alleen in deze misère Ik hoop voor jou dat het gauw beter gaat. Heel veel lieve groeten van tante Margriet

  2. Wat goed en wat knap dat je dit deelt! Social media kan zo verheerlijkend zijn, goed dat je het ‘grijze’ randje ook kan delen. Heel veel sterkte, elke stap is er een. En een stapje terug is soms ook niet erg, dat maakt het uiteindelijk een hele mooie, persoonlijke dans.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
WordPress spam blocked by CleanTalk.