Even kletsen| postnatale depressie, hoe gaat het nu?

Mijn gevoel

Een depressie komt niet binnen een dag en is ook niet binnen een weekend weg, wat het soms extra lastig maakt om te genieten. Dat is soms lastig om te relativeren en voelt soms echt oneerlijk. Ik wil dat het nu goed gaat en niet over een tijd pas. Dat het echt tijd nodig heeft is gewoon lastig te accepteren. Na mijn blog waarin ik deelde dat ik een postnatale depressie heb kreeg ik zulke lieve reacties, kaartjes en zelfs cadeautjes toe gestuurd. Dat was zo ontzettend lief en deed me goed. Die repen tony’s zijn echter niet zo goed voor de kilo’s maar prima voor een middag/avond netflixen.

Hoe gaat het nu met mij?

Nu het steeds een beetje beter gaat, stapje bij beetje weer mooie en goede momenten zijn sta ik hier steeds meer bij stil. De tijd krijgen we niet terug, dat mag best verdrietig zijn. Het moet alleen niet meer alles overweldigend zijn. Dat lukt steeds beter, de therapie en de verwerking helpt daar erg goed bij. EMDR heeft er voor gezorgd dat de grootste, zwaarste stress factoren naar achter zijn gezakt en niet meer de hele tijd op de voorgrond aanwezig zijn. Tijd nemen voor mezelf, echt even stil staan dan komt het wel weer goed. Daar durf ik langzaam aan wel weer in te geloven, we zijn van overleven naar leven gegaan.

Accepteren dat het zo is, stilstaan bij het feit dat het gebeurd is en verwerken en alles een plek geven.

Maar ik zie je toch lachen en leuke dingen doen?

Dat is iets wat sommige mensen tegen me zeiden die het principe depressie niet snappen, denk ik. Ja dat klopt, maar als ik de hele dag, iedere dag alleen maar zou huilen en met een grafgezicht zou rondlopen word het leven ook wel heel zwaar toch?

Leuke dingen moeten er ook zijn, maar die kunnen achteraf toch heel zwaar zijn. Veel drukte en prikkels kan ik niet altijd goed handelen en heel gestrest van worden. Als de activiteit enigszins volgens planning verloopt kan ik het handelen, als er daarna maar een rust moment is. Dat zelfde geld ook voor een dag alleen thuis met de meisjes. Rustig aan, weinig drukte of activiteiten. Emily voelt mij super goed aan en merkt goed aan me wanneer het niet goed gaat. Ze komt heerlijk knuffelen en als ik verdrietig ben komt ze mijn tranen weg vegen.

Aan het werk? Sporten? Blog?

Ik ben sinds de ziekenhuis opname van Kate thuis, ziek. Ik merk dat me dat goed doet, het contact met mijn collega’s en werkgever is goed. Ook zijn er afspraken waar we ons beide aan houden. Kom ik nog terug, JA! Er zijn momenten dat ik het ook echt wel mis. Maar nu nog heel eventjes niet. Ik merk gewoon dat als ik meerdere dingen op een dag doe dat met dat gewoon opvreet en nog niet zo goed aankan.

Uit het sporten haal ik energie, hoewel ik wel echt een groepsles of een lesje moet hardlopen omdat er anders niks uit mijn handen komt. Yoga zorgt voor rust en even stil staan bij wat je wel en niet kunt. Focussen op je ademhaling. Dat zelfde geld voor het hardlopen. Even de grens opzoeken en jezelf verbazen over wat je al kan! Daar voel ik me sterker door.

Nu lijkt het me met tijden weer wat actiever te zijn op de blog en op Instagram. De blog is een fijne uitlaat klep, maar ik merk wel, dat een uurtje tot anderhalf echt is wat ik nu aan kan. Gelukkig kan ik via de app vast wat concepten bewerken voor als me wat te binnen schiet. Zo kan ik toch zo’n beetje een keer per week wat delen. Dat vind ik erg fijn.

Om een lang verhaal kort te maken, het gaat al beter dan een paar weken geleden, maar ik ben er nog niet. Maar ik het nu zeker wel het idee dat het goed komt, alleen moet ik oppassen dat ik niet te hard van stapel loop en te veel hooi op mijn vork ga nemen.

2 reacties

  1. Lieve Mathis,

    Om te beginnen wil ik je graag vertellen dat dit het eerste bericht is wat ik van je lees en meteen met het water in mijn ogen zit. Zo herkenbaar!
    Vroeger waren we beste vrienden en deelden we alles samen. Het gaat me dan nog steeds aan het hart als het niet goed met je gaat. Ik heb nog nooit zo’n sterke vrouw als jou meegemaakt dus ik weet zeker dat je hier doorheen komt. Als je er ooit behoefte aan hebt, weet je me te vinden.

    Liefs Deb

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge