Floor| Mijn bevalling

27 september 2017, een dag die wij nooit meer zullen vergeten. De dag dat wij papa en mama werden. Bizar maar ook zo mooi.

’s Ochtends begint mijn dag om 06:00 uur.

Ik sta op en maak me klaar om naar het werk te gaan. De laatste week is ingegaan en ik hoef nog maar 3 dagen te werken tot mijn verlof begint. Wat kijk ik hier naar uit zeg. Heb het wassen van de kleertjes, het inpakken van de vluchttas en het schoonmaken van het huis bewaard tot de eerste week van mijn verlof.

07:15 uur; ik klok mij in en de dag begint. Ik loop rustig richting mijn werkplek om de dag start te beginnen.
07:35 uur ; Ik heb het gevoel dat ik heel nodig naar de wc moet. Nou moet ik hiervoor best een stukje lopen dus we gaan maar. Terwijl ik richting de toiletten loop begint het al.. met iedere stap denk ik ‘shit, het is geen plas het is mijn vruchtwater’ ik loop wat sneller richting de toiletten. Een collega roept nog ‘Floor rustig aan!” en ik roep alleen maar terug ‘mijn vliezen, mijn vliezen!’

Wij mogen onze mobiele telefoon niet op de werkvloer hebben, vandaag had ik dat wel. Bizar, alsof ik wist dat er iets ging gebeuren.
Eenmaal bij de toiletten aangekomen bel ik meteen Tom, en vertel hem om te draaien. Niet wetende dat hij al bijna op de Maasvlakte is. Vanaf ons huis is dat bijna 1,5 uur rijden.
Meteen daarna bel ik de verloskundige, wat moet ik nu doen? Ik ben 35 weken en 3 dagen zwanger en totaal niet voorbereid op een vroeggeboorte!

08:00 uur;

Omdat ik nog geen weeën heb mag ik naar huis rijden van de verloskundige, echter heeft de BHV’er van mijn werk al een ambulance gebeld en is die onderweg naar het bedrijf. Ik wacht in de kleedruimte  op de ambulance broeders en overleg met hun wat het beste is. Aangezien ik nog geen weeën activiteit heb mag ik gewoon naar huis gaan en daar wachten op de verloskundige en op Tom. Vooral op Tom eigenlijk.

08:40 uur; Thuis, gebracht door mijn schoonmoeder. Wachten op de verloskundige, nog steeds geen weeën activiteit. Verloskundige checkt of het inderdaad mijn vliezen zijn gebroken. Ik dacht op dat moment alleen maar dat ik echt wel het verschil weet tussen in mijn broek plassen en gebroken vliezen. Ondertussen pakken we samen de vluchttas gauw in, ook voor Tom wat spullen en wat babykleren. Het begint nog steeds niet tot mij door te dringen wat er nu precies gaande is.

Wachten op Tom lijkt een eeuwigheid te duren. Maasvlakte is ook niet echt om de hoek.
Iets voor 10:00 uur is hij dan gelukkig thuis en rijden we gauw richting het ziekenhuis…
en nu denk ik pas.. Shit daar gaat mijn zo gewilde thuisbevalling….

In de auto beginnen de weeën. Niet in mijn rug of in mijn buik nee in mijn benen. Ik kan je zeggen, dat zit niet lekker hoor.

10:30 uur;

we komen aan op de verloskamer. Daar mag ik fijn op bed liggen en wordt er gekeken wat er aan de hand is. Er wordt met ons besproken dat ze gaan kijken of ze nog kunnen rekken of dat de bevalling echt is begonnen. Ik heb op dit moment echter al 5 cm ontsluiting. Die baby gaat komen vandaag.
Ze leggen ons uit dat de kans aanwezig is dat de baby meteen na de geboorte naar de couveuse moet. Dat er niet gebuideld wordt en dat Tom mee moet naar de couveuse afdeling. Ok, kut! Maar goed het is niet anders, alleen het allerbeste voor ons zoontje telt nu.

Ondertussen zetten de weeën flink door en een uur later zit ik al op 8 cm ontsluiting. Na nog een half uur gaan ze toucheren. Ik heb geen idee wat het is maar voelt alles behalve prettig. Half uur later 10 cm ontsluiting. Nog geen half uur later heb ik volledige ontsluiting en beginnen de persweeën.
wat een ellende is dat zeg! Nu is het afwachten hoe dit zich ontwikkeld..  Binnen een half uur persen is hij er al. Onze knappe zoon Daan Kruijssen.

Wat ben je mooi, wat ben je welkom!

Daan doet het bijzonder goed en mag zelfs meteen met mij buidelen, wat fijn! Wat ongelooflijk fijn. Hij begin meteen te huilen, alles werkt!
Na controle van de kinderarts mag ook Tom nog met hem buidelen.

Ik weet nu dat dit enorm bijzonder is en dat lang niet alle prematuur mama’s en papa’s het geluk hebben gehad wat wij hadden.

Hij mag zowaar met ons mee naar de kraamafdeling. Daan kan zijn eigen temperatuur goed vasthouden, drinkt goed en ziet er gezond uit. (op een afgeplat neusje na maar hij heeft ook al even klemgezeten) genieten en nog niet helemaal beseffen wat er zich zojuist in 3 uur tijd is gebeurd. Ik  voel dat ik ontzettend vol adrenaline zit en heb het idee dat ik de hele wereld aan kan. Wat zijn wij trots!

Lieve Floor, wat vind ik het dapper van je dat je je verhaal nu al durft te delen. Ik ben super trots op jullie.

 

4 reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

WordPress spam blocked by CleanTalk.