Floor| Wat als de roze wolk even niet zo roze wil zijn

Lieve allemaal,

Het heeft even geduurd om dit op papier te zetten maar het is toch gelukt. De reden dat ik deze blog deel is dat er een groot taboe heerst op depressies. En onder het mom van maak depressie bespreekbaar wil ik hier wel over praten, en kan ik er ondertussen heel goed over praten..

Na de bevalling van Daan en het hele ziekenhuis gebeuren kreeg ik de diagnose: Postnatale Depressie.
Bam. Dat het zo slecht met mij ging had ik zelf niet in de gaten. Het ging niet helemaal goed dat wist ik wel, maar een depressie? ik?

Doordat Daan met 35 weken zwangerschap op de wereld kwam heeft er in mij een postnatale depressie ontwikkeld. Ik baalde van mijn lichaam, wat is er gebeurd waardoor ik niet 40 weken zwanger mocht zijn? Ik was teleurgesteld in mijzelf, waarom kon ik hem niet 40 weken dragen? Waarom moet mij dit overkomen? Ik werd boos op iedereen om mij heen die met goed bedoelde adviezen kwam. Heel vaak kreeg ik de opmerking dat ik thuis nog lekker had kunnen rusten voordat Daan naar huis kwam. Dat deed zo’n pijn. Hoe konden mensen dat denken? Ik wilde mijn kind thuis hebben, gebroken nachten, het maakte mij allemaal niets uit.

Toen Daan eenmaal thuis was was ik zo blij! zo gelukkig. En nog steeds kon ik niet van de kraamtijd/verlof periode genieten. Hoe dan?

Ik genoot/geniet van Daan. En iedere stap was er weer eentje waar ik vol trots over kon vertellen aan wie het maar horen wilde. Maar ik wilde Daan eigenlijk alleen voor mezelf hebben. Kon hem moeilijk afgeven, bij ieder zuchtje of kreetje nam ik het wel weer over. Ik werd een soort control freak. Had ik wat gepland en ging het vervolgens niet helemaal zoals ik het zou willen? Boos, verdrietig. Ik wilde vooral niet aan werk denken, ik heb zovaak gezegt dat ik ook niet ging werken omdat ik bij Daan wilde blijven. Bang iets te missen. Wat als hij op het kinderdagverblijf ineens gaat omrollen/kruipen/lopen?

Het is dus niet zo dat ik hele donkere gedachtes had maar heel erg mezelf was ik ook niet. Ging ik een avondje met een vriendin wijn drinken, dan genoot ik daar oprecht van maar voelde mij tegelijkertijd ook schuldig. Ik had het gevoel dat ik toch bij mijn kind moest zijn, ookal was hij gewoon thuis bij Tom. Ik was eigenlijk altijd in tweestrijd met mezelf.

Wat was voor mij ‘de oplossing’?

Via de huisarts kwam ik eerst terecht bij een praktijkondersteuner. Zij was heel begripvol en duidelijk naar mij toe. We gingen een aantal gesprekken aan om te kijken of een doorverwijzing naar een psycholoog nodig was. Die kreeg ik, het voordeel was dat ik er zelf een uit kon kiezen. Ze gaf mij een aantal websites raadde me aan om gewoon eens te bellen en daarop mijn keuze te baseren.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik kwam terecht bij eentje waar ik gelijk een klik meevoelde en waar ik ook elke week naar uitkeek om naar toe te gaan. We besloten een plan van aanpak te maken. Ik kreeg EMDR therapie en Cognitieve gedragstherapie. Bijna een half jaar heb ik therapie gehad en ik ben echt nog niet beter, maar al een eind gekomen. Ik geniet ervan als Daan plezier heeft bij andere, Ik geniet van avondjes samen met Tom. Die wilde ik in het begin echt niet. Niet zonder Daan.

Er zijn echt nog wel momenten dat ik er allemaal even geen zin in heb. Dat ik het liefste samen met Daan thuis in onze bubbel blijf maar dit gaat niet altijd. Maar ik heb steeds meer betere momenten dan slechte en de psycholoog is voor nu afgesloten. Mocht ik aan mezelf merken dat het niet goed of dat ik toch nog even een controle wil dan kan ik altijd bellen en dat is fijn.

Wetend dat er met mij meer vrouwen zijn die hiermee te maken hebben.

Ik heb met een paar contact via Instagram. Die ook te vroeg geboren kindjes hebben en daardoor ‘unhappy’ zijn. Dat is fijn. Ook in mijn directe omgeving merk ik steeds meer openheid hierover. Want het is niet iets om je voor te schamen, ook al voelt het zo wel. Overal lees je over die roze wolk maar die is niet altijd roze en dat is niet erg.

Het zit hem echt in de kleine dingen, en een glimlach is zoveel waard.

Mocht je nu vragen hebben, stel ze mij gerust! Prive of hieronder, ik beantwoord ze graag!

8 reacties

  1. Lieve Floor, jouw eerlijkheid maakt het voor anderen weer gemakkelijker om ook eerlijk te zijn. Heel stoer!!!! Met jou en Daan komt het vast goed. Het siert je. Je zult ongetwijfeld een fantastische moeder zijn.

    Jolanda (die ooit nog jouw luier verschoonde 😉)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
WordPress spam blocked by CleanTalk.