Hoe herkende ik mijn depressie?

Via Instagram en mijn mail krijg ik met enige regelmaat de vraag hoe ik mijn depressie herkende. Dat de dames die mij een berichtje sturen zich herkennen in wat ik geschreven heb. Ik besluit er een blogje aan te wijden, maar hoop dat jij je letterlijk nooit zo ellendig hoeft te voelen als ik mij gevoeld heb.

Mijn depressie hing heel erg samen met de gezondheid van Kate en haar vele huilen. Een depressie kan veel verschillende oorzaken hebben en ook hoe je je daar onder voelt kan ook erg verschillend zijn.

Ik ga zo goed mogelijk proberen te beschrijven wat ik merkte en wat mij op dat moment hielp. Als je twijfelt, ga naar de huisarts, bespreek je probleem. Echt! Er zijn zoveel mogelijkheden om je te kunnen helpen en het komt echt goed!

Het begin

Met de dag dat Kate meer huilde voelde ik me machtelozer en steeds meer van haar af te staan. Ik wilde haar troosten maar voelde me ook afgewezen omdat ik haar niet kon troosten. Daar werd ik prikkelbaar van en mijn lontje werd kort. Ik voelde me moe, onrustig en ging steeds slechter slapen. Een uur had ik vaak wel nodig om echt in slaap te komen, ademhaling oefeningen hielpen mij hier goed bij, zo kon ik mijn hoofd weer ietsje leeg maken.

Ook zag ik met mijn Fitbit, nu achteraf, dat mijn hartslag in rust ook wel erg hoog bleef. Dat verklaard natuurlijk ook wel een beetje dat gejaagde gevoel, de onrust. Het snauwen, onrustige en verdriet is niet zo heel erg goed voor je relatie. Op zo’n moment ging ik echt aan alles twijfelen.

Ik ben in deze tijd, na mijn zwangerschapsverlof wel aan het werk gegaan. Mijn beredenering was dat als ik weer een beetje regelmaat had, en niet ‘alleen’ de zorg voor Kate en Emily hoefde te dragen dat het vast beter zou gaan. Ik had 6 weken tot aan de vakantie, dat moest wel lukken toch?

Toegeven en hulp zoeken.

Door de stress en constante spanning was ik op. Ik werd om de haverklap ziek en had allemaal vage lichamelijke klachtjes. Helemaal niks voor mij, want ik ben normaal echt van het aan en doorpakken.

Vlak voor de vakantie werd ik geveld en ben ik bij de huisarts geweest, zij prikte door mijn masker heen en verwees me met een spoedplek naar de Praktijkondersteunende psycholoog door. De volgende dag kon ik al terecht en mijn verhaal doen. Na een testje en wat gesprekken kwam er duidelijk naar voren dat ik een depressie heb en door het huilen PTSS klachten. In de vakantie heb ik contact gehad met mijn werk en hebben we besloten dat ik minder ging werken, ook ben ik bij een psycholoog gestart voor behandeling.

Helaas liep het op het werk niet zoals ik gehoopt had. Ik moest het zelfde werk doen, maar dan in minder uren. Daarbij kolfde ik ook nog en werd ik door de depressie ook erg onzeker.

Het hoogtepunt, ontkennen kon echt niet meer.

In november, vlak voor de ziekenhuis opname van Kate had ik het gevoel dat ik er onder door ging. Ik had constant het gevoel dat ik aan het verdrinken was en geen kant meer op kon. Dat het water me echt aan mijn lippen stond. Kate huilde weer meer en sliep ook weer slechter.

Zij was dit keer ook echt ziek, en hoewel zij in eerste instantie werd opgenomen als huilbaby hebben zij haar eerst moeten behandelen voor de nierbekken ontsteking en haar verwaarloosde oorontsteking.

Ik ging er aan kapot, ik kon alleen maar huilen, schreeuwen, boos zijn en slapen. De motivatie om me überhaupt aan te kleden of op te maken was er niet. Het voelde echt als overleven. Worstelen met de situatie. In het ziekenhuis, als Kate sliep en ik daar zat te wachten voelde ik me zo intens ongelukkig, boos en alleen. Gewoon leeg, ik kon niet meer functioneren. De wanhoop waren we voorbij en ik wist gewoon niet meer hoe ik het op moest lossen. Ik heb mij toen -pas- ziek gemeld op het werk.

Herstel

Ik ga hier nog een apart uitgebreid artikel over schrijven. Even bedenkend in wat ik wel en niet wil delen. Het is al even geleden maar ook nog wel echt vers. Gelukkig gaat het nu echt al weer een stuk beter, en zie ik dat ook in. In tegenstelling tot een paar maanden geleden.

Ik het ziekenhuis werd er op Kate, maar ook ons als gezin goed gereageerd en een plan gemaakt. Ook zochten zij contact met onze huisarts en zo ging aan alle kanten het balletje rollen. Er gebeurde eindelijk iets! Dat was een enorme opluchting en voelde ook echt alsof we hulp kregen en er niet meer alleen voor stonden.

Een depressie is kort samengevat: Erkennen, Accepteren en Oplossen. En dat kost tijd. Het ontwikkeld zich niet in een dag en het is ook niet in een dag opgelost. Geef jezelf de tijd en de rust om te herstellen.

Liefs Mathiske, Bedankt voor het lezen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge