Life of Kate #1

Na alle trubbels die we ondertussen gehad hebben besluit ik gewoon lekker zo’n alles bij elkaar blogje te schrijven. Het hele vastzittende nek, fysio, consultatiebureau gedoe. Ik heb voorheen niet alles gedeeld omdat ik er echt best wel doorheen zat en gewoon niet meer wist wat ik mee aan moest.

Waarom ik dit nu wel deel? Omdat ik wil delen dat je nooit aan je eigen moeder gevoel moet twijfelen. Jij kent je kindje het best en wil de een je niet helpen, dan via een andere weg.

Hoe gaat het nu met Kate?

Na mijn vorige artikel over het consultatiebureau hadden we nog steeds een huilende Kate. Ik was al een aantal keer terug geweest tijdens het inloopspreekuur en kreeg eigenlijk niet echt een antwoord. Nadat we weer een avond met een huilende baby hadden rondgelopen was voor mij de maat vol. (we zouden gezellig met z’n alle bij oma eten, maar we moesten om beurten met Kate rondjes wandelen buiten om rustig te kunnen eten. Zelfs mijn ouders hebben Kate overgenomen omdat we op waren)

Onze relatie ging hier onder lijden. Iedere keer op elkaar lopen mopperen, wiens beurt het nu weer was om rondjes te gaan wandelen. Zelfs Emily zei op een gegeven moment, dit is Kate, mijn zusje en Kate huilt heel veel.

We konden eigenlijk nergens heen, want we moesten steeds verschrikkelijk oppassen dat Kate niet overprikkeld raakte en dus het weer op een gillen zette. Na overleg met Paul of ik de huisarts ging bellen of toch voor de laatste keer het consultatie bureau ging raadplegen waren we het samen eens dat we sowieso wilde dat er iemand eens goed naar Kate ging kijken! Een van de laatste keren dat Kate zo huilde heb ik huilend mijn moeder gebeld, ik wist het gewoon echt niet meer. Ik kon dit niet langer zo.

’s morgens twijfelde ik, maar belde ik toch het consultatie bureau. De verpleegkundige was in gesprek, maar zou mij terug bellen. Tot mijn grote geluk belde er een andere verpleegkundige als dat wij steeds gehad hadden. Zij luisterde naar mijn verhaal en ik voelde me gehoord. Samen liepen we een checklijstje door over wat het zou kunnen zijn. Krampjes komen en gaan en dat neemt af, dat was het niet. Hoe was de bevalling verlopen, hoe ging het drinken, over strekte Kate zich vaak?  Spuugde ze veel? Sliep ze goed. Het gekke was, dat dit nog nooit zo aandachtig gevraagd en besproken was door de andere verpleegkundige. Door mijn verhaal trok deze vrouw de conclusie dat het misschien wel Kate haar nek kon zijn. Misschien zat dat niet lekker.

Fysiotherapie

Gelijk raadde ze mij aan om contact op te nemen met een praktijk hier in de buurt. Ze zou de verwijzing z.s.m naar me toesturen zodat dat helemaal geregeld werd. Ik heb echt even staan huilen, eindelijk kwam het goed. We hadden al zo veel geprobeerd, dit zou het wel eens kunnen zijn.

De fysiotherapeute kon gelijk die week erop op maandag aan huis een consult geven. Ik was zo opgelucht en Paul en ik kregen ook weer wat lucht samen. Het eerste moment dat de fysio binnen was en zij naar Kate keek zag ze het gelijk. Haar nek zat gewoon vast. Ze kon niet met haar hoofdje draaien. De fysio vertelde ons dat ze het zo graag eerder had behandeld, met een week of 6. Dan was het al lang opgelost geweest, waarom had niemand dit gezien?

Ieder mens kan normaal gezien zijn kin op de schouder leggen en Kate kwam niet eens in de buurt, daardoor ‘trok’ ze ook steeds mijn linker tepel stuk. Constant onder spanning om de pijn niet te voelen over sterkte zij zich en waren alle prikkels te veel, zeker als je je niet kunt ontspannen. De fysio verwees ons als eerst naar een manueel therapeut om de nek los te maken en gaf ons wat tips om voor nu even vooruit te kunnen en haar nek zo min mogelijk te belasten. Voor Kate een fijne rusthouding te vinden. Na de eerste afspraak merkte we al verschil bij Kate. Ze was al wat relaxter en ging ook rustiger slapen.

Ik maakte een afspraak bij een kinder manueel therapeut, waar we gelijk die week (donderdags) terecht konden. Hoe fijn is dat!?

Ook zij liep een hele vragenlijst door om een diagnose te kunnen stellen, op veel dingen konden we ja antwoorden wat natuurlijk voor ons ook wel veel herkenning gaf. Maar ook boosheid, waarom was dit op het consultatie bureau nooit eerder gevraagd?

Nadat Kate haar nekje werd losgemaakt kregen we ook oefeningen mee om de voorkant van haar romp te ‘trainen’ zodat die spieren sterker werden en het niet weer opnieuw vast zou gaan zitten. De rest van de dag en de dag erna was ze wat meer huilerig en moest Kate ook echt weer even haar balans vinden in haar hoofdje overeind houden. Het weekend leek Kate al zoveel rustiger en ook een heel stuk vrolijker. Ineens lachte zij veel meer, kletste veel meer en kon aan de linkerkant ook ineens wel gemakkelijk drinken. Als ik nu foto’s terug kijk van voor de behandeling en na de behandeling zie je gewoon dat haar gezicht meer open is, een veel vrolijker bekje. Dit is zo’n verandering. We gingen aan de slag met de oefeningen en we zagen per dag zo veel verandering en verbetering, haar blik werd ook een stuk meer open en ze was ineens echt een altijd vrolijke baby.

De boosheid bleef knagen, ondertussen hebben wij een officiële klacht ingediend die zij nu aan het behandelen zijn. Ik vind dat als kinderverpleegkundige je goed naar een kindje moet kijken als een ouder een klacht of twijfel heeft. Wij hebben dus ruim 2.5 maand een kindje met pijn gehad, iets wat zij met 6 weken al gemakkelijk had kunnen zien. Dit deed zo zeer, dat wij meerdere keren geweest zijn en er niemand serieus naar Kate heeft gekeken.

Nu, een paar weken verder,

Hebben we om de twee weken een afspraak bij de fysiotherapeut en de manueel therapeut. Zij maken Kate haar nekje opnieuw los, bekijken de situatie zoals hij nu is en gelukkig zien wij allemaal verbetering. De oefeningen moeten we voorlopig wel blijven doen, maar ze doet het zoveel beter dan we in eerste instantie verwachtte. Voor mijn hechting met Kate is dit wel echt heel erg belangrijk geweest. Er zijn echt wel momenten geweest dat er de meest verschrikkelijke gedachten door mijn hoofd gingen, gelukkig is dat nu verleden tijd en kunnen we vooruit met een vrolijk klein meisje. We kunnen voor ons gevoel nu eindelijk genieten van Kate, we kunnen die eerste 2.5 maand niet meer inhalen, maar wel nu goed maken!

6 reacties

  1. Ah Jeetje wat rot! Goed dat je een klacht hebt ingediend. En fijn dat de fysio ook echt helpt voor Kate. Een huilende baby wanneer je niet weet wat er mis is, is heel erg. Succes! En hopelijk gaat het snel helemaal goed met Kate.

  2. Jeetje meid wat rot! Fijn dat jullie er nu achter zijn wat het is en dat eraan gewerkt wordt. Wat zal het een opluchting zijn! Ik hoop dat ze er snel vanaf is.

  3. Vanuit mijn eigen ervaring kan ik beamen dat het gevoel van niet gehoord en begrepen voelen zo erg is. Je weet dat er iets met je kleintje aan de hand is, maar ze helpen je niet. Zelf kwamen we er pas na 3 maanden achter wat er aan de hand was. Ik heb me zo schuldig gevoeld dat we er pas zo laat achter kwamen terwijl ik na een week al wist dat er iets niet klopte.

    Geniet van je lieve kleine meisje, wat fijn dat je hebt doorgezet en jullie haar hebben kunnen helpen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

WordPress spam blocked by CleanTalk.