Mijn bevalling| #BabyvanderDonk nr 2

De bevalling, als het eenmaal zo ver is, is het echt wel een beetje eng en spannend. Ik werd ingeleid en was heel erg benieuwd hoe dat ging lopen. Gelukkig hoorde ik in de weken voor de bevalling een aantal ‘goede’ ervaringen en durfde ik het allemaal wel aan. Ik was er klaar voor, kom maar op met die baby!

27 maart moeten we ons ’s middags melden in het ziekenhuis, dan word er een ballonnetje geplaatst om de laatste (eerste) centimeters ontsluiting op te wekken. Ik heb dan al een centimeter of 3, en mijn baarmoeder mond is nog niet verstreken. De ballon ben ik om 19u al kwijt, net voordat we bij vrienden koffie gaan drinken. Mijn buik rommelt flink, maar dat zet niet door.

28 maart 2018

5.17 wakker. Ik kan niet meer slapen. Emily is op de een of andere manier ook wakker en heeft smoesjes. Ik haal haar uit bed en knuffel nog even met haar tot onze wekker gaat om 6u. Nu kan het nog. Onbewust heeft die van alles door volgens mij.

6.30 het ziekenhuis bellen of er plek is. We mogen komen en ons rond 7.15 melden. Emily brengen we naar mijn moeder. Emily wil niet en wil met ons mee, met enige afleiding zwaait ze ons uit.

7.30 we melden ons op de afdeling en ik word aan de CTG gelegd. Eerst checken of de baby het goed doet en de conditie goed is. Dat klopt allemaal en ziet er super goed uit. De verpleegkundige voelt nog even of de baby goed ligt en zegt dat ze zo op de hand het baby’tje wel wat ‘klein’ vind. Ik was hier echt bang voor, wat nou als het echt een kleintje is en er na vandaag nog van alles komt omdat de baby zo klein is.

8.30 ontsluiting checken en vliezen breken. Ik heb al 3 a 4cm ontsluiting maar de baarmoeder mond is nog niet helemaal verstreken. Nu wachten of mijn lichaam zelf weeën gaat opwekken of we toch met een infuus aan de gang moeten. We bespreken wat puntjes die voor ons belangrijk zijn aan mijn bevalplan. Bij Emily liepen er dingen anders, en daar heb ik achteraf best wat moeite mee gehad. Nu gaan we het goed doen, zoals voor ons fijn voelt.

10.30 Infuus prikken.

De eerste keer prikken proberen ze rechts op mijn arm, alleen schiet dat op deze plek niet op, super fijn. Dan maar links op mijn hand. Infuus aansluiten en gaan. Wachten op weeën. Dit doen ze best voorzichtig omdat ik 37 weken zwanger ben en niet 40+ weken. Rond 11.15 beginnen de weeën een beetje te komen en ook met regelmaat. Maar nog niet krachtig genoeg. Zelf omschrijf ik ze een beetje als slordig. Daar is nog niet echt een pijl op te trekken. Tussendoor heb ik tijd om dit artikel een beetje bij te houden zodat ik straks hoop ik nog een beetje weet hoe laat er wat kwam. 

12.15 controle voor de ontsluiting.

4cm en de baarmoeder mond is verstreken. We doen in overleg de weeën opwekkers wat omhoog omdat we de weeën wat langer en krachtiger willen voor een goede ontsluiting. Paul lust wel wat drinken en wil dat gaan halen, omdat ze dat op onze verdieping niet hebben moet hij eigenlijk helemaal naar beneden en komt dat eerst even overleggen. Samen besluiten we het even 10 minuten aan te kijken of dat ook wel echt kan.

13.00 Paul gaat dus geen drinken meer halen. De weeën komen goed krachtig en met regelmaat door. Ik heb Paul echt nodig om ze weg te puffen en mij een beetje bij te staan. Waar ik bij Emily heel fijn vond om op bed te liggen vind ik dat nu helemaal niet fijn. Ik zit op een stoel, met zo’n gezellig matje onder m’n kont en onder m’n voeten. Door het infuus moet ik ook echt super vaak plassen, dus dat vet charmant, met infuuspaal, zonder ondergoed en zo’n elektrode op het hoofdje van de baby heen en weer naar het badkamertje. Op een gegeven moment voel ik de baby draaien en er komt een sloot vruchtwater naar buiten, echt bizar. Zo plons naar buiten. Heel gek, ook de elektrode laat er los van.

14.00 Ik bel voor de verpleging.

Bij Emily had ik al heel vroeg (4cm) persdrang en omdat ik nu druk voel ben ik hier echt een beetje bang voor. Ik word er ook echt onzeker van en bespreek dit met de verloskundige. Ze snapt mijn angst en controleert nu vast de ontsluiting om me een beetje gerust te stellen. Al een goeie 6cm, de druk die ik voel is gewoon het hoofdje wat lager komt liggen en dat hoort erbij. De vorige keer heb ik dit niet zo gevoeld door de ruggeprik die gehad heb. Ze vraagt of het allemaal nog goed gaat en het is nog best te doen. Zo dra ik op de stoel zit kan ik de weeën weer wat beter opvangen omdat ik dan druk heb op m’n benen. Door de spanning trillen die heel erg iedere keer als ik lig. Er word een nieuwe elektrode aangebracht om de baby in de gaten te houden. Zo kan een van de banden van mijn buik af.

15.00 Overdracht

Ik voel dat er wat gebeurt en Paul en ik kunnen het samen super goed aan. De verloskundige moet over gaan dragen aan de volgende shift. Zo ook de co-assisent en de verpleegkundige. Als ze een kwartiertje later komen voorstellen word het me echt een beetje te druk. De verpleegkundige ziet dit en veegt iedereen naar buiten die er niet hoeft te zijn. Ze blijft zelf nog even en samen met de nieuwe verpleegkundige en de nieuwe verloskundige haalt mijn bevalplan aan. Fijn dat ze dit zo doorgeeft, zodat ik weet  dat het ook echt besproken is.

15.30 Terwijl ik op bed lig zien ze de elektrode bewegen bij iedere wee. Nu gaat het hard. Ze maken alles bevalling klaar, het voeteneind van het bed af, alles losse attributen aan de kant, hoofdeind wat rechter op. Een goede 8cm en ik mag een beetje kracht mee gaan geven. Dat voelt heel gek, maar ook tegen natuurlijk ofzo. Ik heb geen idee wat ik aan het doen ben. Als iemand me aanraakt ben ik ook echt even kwijt hoe ik de weeën moet opvangen en moet Paul me even tot orde roepen. Samen kunnen we dit, we gaan dit doen, we zijn er bijna!

15.41 Volledige ontsluiting

Tijd om de baby op de wereld te zetten. Nu gaat het echt gebeuren. Zo voelt het ook echt voor mij. Paul en de verpleegkundige houden samen een been mee vast. Bij iedere wee komt het hoofdje steeds lager en na slechts een paar keer persen kan ik zelf de baby aanpakken. Zodra ik ze bij me neer leg zie ik dat het een meisje is. We hebben gewoon een meisje gekregen. Een zusje en wat lijkt ze op haar grote zus! Wauw is ze mooi, en klein. Ze mag lekker bij mij liggen en de placenta komt echt binnen 4 minuten. Wanneer de navelstreng is uitgeklopt mag Paul deze doorknippen. Er is een piepklein hechtinkje nodig en zodra dat gebeurd is worden we alleen gelaten. Kate is heel rustig en ligt lekker om zich heen te kijken. Ze gaat na een kwartiertje een beetje zoeken en heeft zo mijn borst gevonden en weet ook gelijk te drinken. Paul en ik lopen over van trots. Zo moet het zijn, welkom lieve kleine Kate.

Na een goeie 45minuten moet ik zo plassen dat ik voor de verpleging bel. Daarna wil ik graag douchen en naar huis. Emily moet haar kleine zusje zien. Helaas voor mij, moeten we toch eerst in het ziekenhuis wat eten voor we mogen gaan. Ergens is dat niet gek natuurlijk, maar ik wil gewoon naar huis. Samen in het grote bed met mijn 2 meiden. Emily haar kleine zusje laten zien en knuffelen. Terwijl we wachten bellen we familie en vrienden om te vertellen dat we ouders zijn geworden van een meisje. Om 19u mogen we dan naar huis. Onderweg met maxi-cosi naar huis. Gelukkiger kun je me niet maken, twee meiden. Een heel gezin. Een gezin van vier.

Dit was mijn bevalling na de inleiding. Ik heb er een super goed gevoel bij en aan over gehouden. Als er nog ooit een derde komt zou het van mij gerust weer zo mogen. Wat een prestatie en wat een resultaat. Ik ben zo trots, op Kate, op Paul maar ook op mezelf.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

WordPress spam blocked by CleanTalk.