Maar ik zie je toch lachen en leuke dingen doen?

Een depressie en een nasty ding wat op veel dingen invloed heeft in mijn en ons dagelijks (gezins) leven. Echter is het zo dat een depressie niet per definitie betekend dat je de hele dag alleen maar aan het huilen bent en in bed ligt.

Hoewel ik dat sommige dagen het liefst wel zou doen.

Als ik een slechte dag heb, is mijn lontje super kort en ben ik echt ontzettend prikkelbaar. Dat is voor niemand leuk, maar extra lastig als je kleine kindjes hebt die daar geen rekening mee kunnen houden. Er zijn echt dagen waar ik enorm tegen op zie, of ’s morgens met een donkere wolk beginnen. Ik ben dan extra dankbaar dat Paul vroeg thuis is en heel even de boel herordend. Hij is dan echt mijn steun en toeverlaat en brengt structuur in de chaos. Zo kan ik even rustig douchen en aankleden en dan voel je je vaak gelijk al een ander mens.

Op de dagen dat wij kinderopvang geregeld hebben, gaan de meisjes ook nog steeds naar de opvang. Ondanks dat ik nu thuis ben. Het brengt mij structuur, ik moet ze namelijk voor 9u ’s morgens aangekleed en wel gebracht hebben. Maar ook de rust zodat ik zelf even niet hoef te zorgen en alleen maar aan mezelf hoef te denken. Mijn keus is dan om niet de hele dag op de bank te liggen en te Netflixen maar juist even naar de sportschool, koffie drinken bij mijn oma, een taartje bakken of met de hond te wandelen.

De weekenden als we met z’n vieren zijn.

Dan vind ik het erg fijn om er even op uit te gaan met z’n alle. Dat zijn vaak de goede momenten, doordat we onze kracht verdelen en ik niet alleen voor de meiden zorg. Ook is het fijn om er dan echt even uit te zijn. En ja, als er dan foto’s gemaakt worden om wat voor reden dan ook, sta ik daar lachend op.

De momenten dat ik met een grafstemming rondloop of zelf weer eens wakker lig of me gewoon niet prettig voel, die worden niet vastgelegd. Die momenten heb ik ook echt nergens zin in en wil ik ook echt even niks. Dat zijn de dagen dat het me werkelijk niet lukt om aan te kleden, iets aan het huishouden bij te dragen of op pad durf met de meiden. Ik word dan echt geremd door mijn depressie.

Voor mij voelt dit alsof ik sommige dagen echt aan het verdrinken ben en het water me aan de lippen staat. Dat ik zo moe ben dat ik niet eens normaal kan nadenken. De kleinste dingen zijn dan triggers om compleet te kunnen flippen of me boos te voelen. De onmacht neemt dan de boel over. Gelukkig huilt Kate sinds een paar weken een stuk minder en neemt de onmacht wat af.

Hulp.

Gelukkig heb ik aan alle kanten hulp en ondersteuning. Daar is gelukkig goed voor gezorgd en ik hoop dat het snel allemaal echt goed genoeg gaat om weer normaal te kunnen functioneren. Mocht je zelf twijfelen of je last hebt van een depressie of spanningen? Weet dat er hulp is en dat het niet al te ingewikkeld is om dat te regelen.

Een reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge