Mijn vete tegen het consultatiebureau #2

Afgelopen week was het zover, wij moesten naar het consultatiebureau met Kate. We hadden een afspraak bij de verpleegkundige waar ik de vorige keer al een dingetje mee heb gehad. Ik ging er dus al met een hard hoofd in, dat snap je.

In de tijd met Emily hadden wij een andere verpleegkundige en een andere arts. Dat verliep altijd super fijn en met de slaapproblemen van Emily werden we destijds ook super goed geholpen.

De afspraak

Bij binnenkomst werd Kate gewogen en gemeten, ze was weer super mooi gegroeid en de assistente deed dat prima. We moesten nog even plaats nemen want het liep al uit. Nu begon mijn bloeddruk al licht te stijgen want 1) Kate was moe en wilde slapen. Ze moest haar eerste enting krijgen en 2) ik had afgesproken naar het werk te gaan omdat een collega 50 was geworden. Dus ietwat gespannen gingen we naar binnen. Het enige wat de verpleegkundige vroeg was het geen wat Kate met deze leeftijd moet kunnen en of er verder nog vragen waren. Uh, nee niet echt. ‘En zeker niet aan jou’ dacht ik nog.

Wel vroeg ik nog even of Kate eerst har rompertje aan mocht voor ze de enting zou krijgen, het was zo heet en plakkerig dan kon ik haar tenminste goed vast houden en troosten.

De kinderarts

De kinderarts moest nog de pulsatie in de lies voelen voor ze de enting kreeg. Die kon zij de vorige keer niet goed vinden dus wilde dat graag nu even opzoeken en voelen. Na enkele minuten een onrustige baby die overging in huilen was ik er ernstig klaar mee. De arts zei nog even ‘ik weet niet of dit het bewegen is of de pulsatie’ had ik er genoeg van. Ik deelde haar mee dat ik wilde dat ze er mee stopte. Dikke doei ermee, een beetje oefenen en klooien doe je maar lekker op een ander kind of een pop. Maar niet op die van mij.

De enting

Op dat moment had ik dus al een huilende baby die ook nog haar entingen moest krijgen. Nou hup dacht ik nog, prikken en gaan. Nee de verpleegkundige ging tussen de spuiten op haar gemak de andere uit staan pakken en klaar staan maken. Ik zal wel debiel zijn, maar dit snap ik echt niet. Op het moment dat we gingen was ik zo pissig, mijn bloed kookte. Dit was echt de laatste keer dat zij überhaupt aan mijn kind gezet had.

Bij het maken van de volgende afspraak voor volgende maand heb ik dan ook mee gedeeld dat we dus bij hen geen afspraak meer willen, maar gewoon bij de arts die we bij Emily hadden. Punt.

Ietwat verhit kwam ik een half uur te laat aan op het werk, waar mijn collega nog steeds op mij zat te wachten. Toen zakte mijn bloeddruk weer wat onder het genot van een stukje taart en een slapende Kate.

Doe je al mee met de winactie’s? voor Tis te lief baby ondergoed? of de sweakers en badkleding?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

WordPress spam blocked by CleanTalk.