IVF Poging 2| Eind is in zicht: Gonal F

Na de afgelopen periode eerst met de pil en daarna met de Decapeptyl is nu het eind gelukkig een beetje inzicht, bijna is het spuiten klaar, geen hormonen meer, geen blauwe plekken op mijn buik. Maar eerst nog aan de Gonal F.

Gonal F.

Het fijne aan deze spuit is dat de naald kleiner is. Niet zo’n dikke gemene naald. Wel vind ik dat je de Gonal F ruikt. Het is een beetje zon steriele lucht, die je vaak in ziekenhuizen ruikt. (Sidenote: de dag dat ik dit typte zei Paul ’s avonds precies het zelfde tegen me)

Door de decapeptyl was ik al heel er moe, maar nu de Gonal F doet daar een schepje boven op, de warme dagen werken ook al niet echt mee. Ik slaap zo slecht met al die hormonen. Ook de hoofdpijn word wat meer en ik moet echt opletten dat ik genoeg water blijf drinken. 

Door de Gonal F heb ik ook behoorlijk last van buik krampen, echt alsof je last hebt van buikgriep. Dat effect blijft dan gelukkig weer achterwege. Die buikkrampen horen er een beetje bij, maar echt heel fijn is het niet. Ik ben wat sneller buiten adem en voel me een beetje loom. De dosis is nu wat hoger als de vorige keer, toen 175 eenheden en nu 200. Ik ben wel heel benieuwd wat het gaat doen, poging een had ik maar 3 rijpe eicellen.

Na een paar dagen spuiten ga ik toch ineens twijfelen, doe ik het wel goed. Dus ik doe poging 386 om in te loggen op mijn radboud, waar ik dus alweer niet in kan loggen. Zo irritant, dat alles tegenwoordig via een eigen account moet in plaats van gewoon normaal contact. Dus na 20 minuten in de wacht te hebben gehangen heb ik een van de verpleegkundige aan de telefoon en kan ik rustig mij vraag stellen. Niks aan het handje, gewoon weer stress over niks.

De Follikel echo.

Op een zaterdag ochtend moet ik me melden in het ziekenhuis, om kwart voor 9. Jawel, uitslapen is er niet bij met baby’s maken ­čśë Emily slaapt bij tante Floor zodat ik niemand heel vroeg hoe lastig te vallen in het weekend voor een oppasdate.

Ik hoopte tijdens de echo een positieve uitslag te zien, alleen helaas weer maar 3 eiblaasjes. Nog een enkel kleintje wel en hopen dat die nog een beetje doorgroeien, maar voor nu maar 3. Als we thuis zijn laten we toch samen wel even een traantje, toch een beetje teleurgesteld. Meer dan een beetje zelfs. Je hebt er maar een nodig, maar toch worden de kansen zo wel erg klein. Over 2 dagen moeten we terug en gaan we zien hoe het er dan voor staat en wanneer de punctie is.

De volgende echo en de aanloop naar de punctie vertel ik in een volgend blog. 

Een reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

WordPress spam blocked by CleanTalk.