Wachten, wachten, wachten. 

Als je iets graag wil duurt wachten altijd lang.

In de rij van de kassa, wachten tot de lente, wachten voor het rode stoplicht. Wachten vind ik altijd zonde van de tijd.

Als je een kindje wilt maken zit je toch gebonden aan je cyclus en dat betekend over het algemeen 28 dagen. Maar na maanden en maanden wachten word ik gek van al het wachten! Het wachten begon natuurlijk met de geboorte van Emily, tot ik weer voor het eerst zou menstrueren. High van de hormonen wilde ik gelijk door, maar dat was hormoon technisch natuurlijk geen goed idee. Eerst maar herstellen en genieten en genieten van het geven van borstvoeding voor dat je een niet bevlogen beslissing kunt maken, toch?

Daarna werd het wachten op de arts die over de klacht van mijn hand ging. Ja er is risico dat het bij een volgende zwangerschap terug komt, maar nu zeker geen reden om het niet te doen. Gelukkig heb ik er nu nauwelijks tot geen last meer van! Super fijn.

Vanaf september ging het echt kriebelen, ik gaf geen borstvoeding meer. Ik was weer een heel eind op mijn oude gewicht en alles liep lekker. Toen begon het wachten op Paul, tot hij het eens zou zijn met de beslissing om door te gaan. Haha, dat moet je toch echt met z’n tweetjes beslissen. Dan komt de stap naar de huisarts.

naar de huisarts

Ik weet niet of je zelf recent een afspraak hebt gemaakt bij de huisarts of hoe dat bij jou huisarts gaat, maar bij die van ons duurt het een eeuwigheid! Omdat het geen spoed geval is moet je dus wachten tot ze gewoon een plek hebben om je te woord te staan. Gelukkig verliep dat soepel en zonder al te veel vragen en moeilijk gedoe werd er een verwijzing voor ons verstuurd.

En dan komt het volgende wachten. Wachten tot de oproep van het ziekenhuis. Gelukkig duurde dat niet al te lang. Ik weet niet of het komt omdat je al in het systeem staat en al ‘bekend’ bent met het traject of omdat het gewoon rustiger is nu, maar dat is in ieder geval fijn!

Het eerste gesprek is achter de rug, nu moeten we wachten (ja nog meer wachten) Tot we zover zijn om te beginnen. Dan starten we met een cryo behandeling. Een van de overgebleven eitjes word ontdooid en terug geplaatst in de hoop dat deze blijft zitten en uitgroeit tot een kindje.

Sorry voor mijn geklaag over het wachten, maar ik ben zo klaar met wachten! Heb jij ook zo’n hekel aan wachten?

4 reacties

  1. Ach wat moet dat wachten vreselijk zijn. Ik heb wel een wens voor een 2e maar mijn man wil nog even wachten.. inmiddels hebben we wel besloten wanneer we voor een 2e gaan maar toch is dat best lastig om te moeten wachten als je t zelf al wel heel graag wilt.. maar inderdaad je moet het samen willen..

    Hopelijk mag je snel genieten van een wondertje in je buik!
    Anne onlangs geplaatst…Stemmen ja of nee?My Profile

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

WordPress spam blocked by CleanTalk.