Borstvoeding baby nr 2| The story(drama) so far

We zijn nu een paar weken verder en ik ben begonnen met het voeden van baby nr 2. Ik heb Emily 10 maanden kunnen voeden en wilde het nu heel erg graag proberen en had er zin in. Veel meer vastberaden dan de vorige keer, dit wilde ik nog een keer mee maken. Je eigen kindje voeden is zo’n beetje het mooist wat er is.

Daar was ze dan!

Met 37 weken ingeleid en ik hoopte, wenste dat deze baby niet te klein zou zijn en het zou snappen enzovoort enzovoort. Gelukkig snapte deze dame het en na de bevalling had ze mijn borst binnen een kwartier gevonden. Ze ging zelf op zoek en hapte binnen no time zelf aan. Paul en ik hebben met tranen in onze ogen zitten kijken. Ik was zo trots!

De eerste dagen ging het ook gelijk super goed, Kate dronk goed, ze was tevreden en de voeding kwam goed op gang. Toen kwam de stuwing, bij Emily vond ik het wel een beetje pijnlijk maar te doen. Nu was dat even een ander verhaal. Mijn borsten werden alleen maar groter en na anderhalve dag nam het nog niet af. Mijn borsten waren echt zo groot als meloenen. Zo groot als galia meloenen, en ze deden super zeer. Na 2 dagen koelen met ijs en een extra strakke sport bh aan, mocht ik ook van de kraamverzorgende mijn borsten een keer leeg kolven. 300ml extra. Maar wel daarna nog koelen. Mijn linker borst leek het nog niet helemaal te snappen en dat heeft nog een dag of 2 aangehouden voordat het een beetje normale proporties aan nam. Nog een keer kolven, 130ml extra na de voeding maar eindelijk normale borsten en hoeveel heden.

Week 2

Begon de ellende, ik voelde tintelingen en Kate haar tong was wit. Spruw. !&@#%*! De huisarts gebeld, medicatie gekregen. Ik dacht nog even, dit hoort erbij, hebben we met Emily ook gehad, doen we gewoon. Het is niet anders. M’n linker borst bleef zeer doen met voeden, en vooral het aanhappen was bijna niet te doen.

Na een paar dagen zag ik ineens bloed op het kinnetje van Kate. M’n tepel deed zo zeer en toen zag ik het, heel de onderkant van mijn tepel stuk. Niet te doen, zoveel zeer deed het. Ik heb de verloskundige gebeld en de huisartsen post, ze konden helaas niks voor me doen, behalve paracetamol aan te raden. De verloskundige had nog wel wat tips die we kunnen proberen. Paul is om half 9 nog gauw naar prenatal gereden voor tepelhoedjes, dat gaan we nu proberen zodat er geen contact is meer huid op huid.

Na een weekend voeden met een tepelhoedje is het weer genezen en kan ik weer gewoon voeden. Wel hebben we een soort van regeldag achter de rug met iedere twee uur een voeding. Maar heb ik het vertrouwen dat het goed komt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge