Ivf poging 2| wacht weken… 

De mindfuck ik is  begonnen. Net als de ellenlange dagen tot aan de test, wat zie ik hier als een berg tegen op. Bij iedere stap denk ik, oh ja dit vond ik het meest vervelende gedeelte. Even doorbijten.

Maar bij de wacht weken is het vooral wachten….

Zaterdag terug plaatsing gehad, concert U2 waar Paul tijdens with or  without you zijn hand op m’n buik legde. Dat raakte me gewoon ineens ook, toch even een traantje weg pinken #emomuts 

Maandag avond ineens m’n borsten zwaar en heel erg warm aan voelen, net als m’n onderbuik. En het irritante is, de bijwerkingen van de Utrogestan zijn precies vroege zwangerschap symptomen, dat is de hele mindfuck, alsof je voor de gek word gehouden.

Woensdag, brief op de mat van het ziekenhuis over het aantal ingevroren embryo’s: 0. Punt.

Heel even vervliegt ook onze hoop. Wat als, ja wat als… Die ene nu zou het toch ook zomaar kunnen zijn? De twijfel slaat toch even toe en ik weet even niet hoe ik me moet voelen. M’n borsten blijven ‘aan’ en mijn gewone bh’s zitten ineens ook iets meer dan vol. Zou het dan toch?

Ik word gek van het wachten en Paul vraagt me om echt te wachten tot de test dag. Ik vertel hem dat ik dat niet kan geloven. Simpel van alle onzekerheid word je er van. Als ik een nieuw doosje medicatie pak zie ik in de doos de early test van de Action zitten. Die ik de vorige keer ook had. Zal ik? Ik zag de term test drang bij een van de meiden via Instagram al eens voorbij komen maar dat is zo herkenbaar.

Ik weet ook even niet wat ik met m’n gevoel aan moet, aan de ene kant ben ik heel hoopvol, maar het andere moment ben ik zo bang dat ik veel te hoopvol ben.

Wat dan? wat als het niet lukt. Gaan we dan weer het hele riedeltje opnieuw doen? Weer een hele nieuwe poging, met spuiten en weer maar een terug plaatsing. Of wachten, maar wachten waarop, zodat het even rust krijgt, maar geloof me, rust zit er echt niet. Het knaagt aan je, vreet aan je. Zwangerschap na zwangerschap word aangekondigd. Emily word ook steeds ouder dus het gat tussen nummer een en nummer twee word ook weer groter. Paul word dit jaar 35, ieder zijn ding hoor, echt, maar Paul wil geen ‘oude’ vader zijn.

Moeten we dan misschien voor een volgende poging naar een ander ziekenhuis? ik weet het echt even niet. Ik ben zo bang, bang dat we met lege handen, een lege buik en een plekje in ons hart achter blijven. Dit allemaal een plekje moeten geven en op een andere manier door moeten. Wat als Emily de enige keer was dat we een newborn in onze armen hadden, mee naar huis mochten nemen en echt van ons is. Dat je de laatste keer zwanger bent geweest. Ik kan me daar nog echt even niks bij voorstellen, ik ga proberen de laatste dagen een beetje hoopvol in te gaan, te kijken naar wat wel is.

Ik deel morgen het vervolg van de twee wachtweken, want we zijn nu al meer dan 500 woorden verder. Sorry, nog een heel klein beetje geduld, zoals wij dat ook moeten.

3 reacties

  1. Wat spannend meid, die wachtweken zijn echt verschrikkelijk! Ik krijg er ook steeds meer last van en dan voel ik weer wat, pijnlijke borsten, een steek in mijn onderbuik wat ik nooit heb… Pffff!
    Jessica onlangs geplaatst…Men I Like TAGMy Profile

  2. Precies om dit soort teksten en ervaringen vind ik mezelf nou een rotmoeder. Het is jullie zo gegund! En ik moest huilen omdat ik weer een jongen ga krijgen. Doe even normaal denk ik dan bij mezelf. Ik hoop ontzettend dat het allemaal mag lukken bij jullie.
    Michelle onlangs geplaatst…Ja, ik had een voorkeurMy Profile

    1. Wat een ontzettend lieve reactie. Ben er echt door geraakt, ieder gevoel is anders toch? Je kunt niet over iemand z’n gevoel oordelen. Morgen komt de uitslag online.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge