Emily en opa. 4 handen op 1 buik.

Mijn dochter en mijn vader, haar opa. 4 handen op een buik. Maar echt, zelfs opa is belangrijker als mama.

Opa nr 1.

Emily is het eerste kleinkind aan allebei de kanten. Vanaf het moment dat we vertelde dat we een kindje verwachten keek mijn vader uit naar de komst van zijn allereerste klein kind. Dat ik als zijn dochter, hem een kleindochter mag geven is natuurlijk hartstikke mooi.

Als een van de eerste mocht mijn vader Emily vasthouden, en ons kleine meisje keek hem aan met haar grote blauwe ogen, vanaf dat moment had zij hem al ingepakt. De band tussen die twee is bijna niet te beschrijven maar het is maar goed dat wij dichtbij wonen.

Emily ging al vrij vroeg op zaterdag ochtend naar mijn ouders zodat ik even een uurtje iets voor mezelf kon gaan doen. Zo hadden zij quality time met haar en ik heel eventjes mijn handen vrij. Perfect geregeld. Nu ik werk, moeten ik en Paul om de week op zaterdag werken en gaat Emily altijd naar mijn ouders.

Op zaterdag is het vaste rondje het ontbijt 2.0. Thuis heeft ze al een boterham van mij gekregen en daar begint ze eerst met wat cornflakes chippies. Dan nog een kopje thee. Dan vertrekken ze om boodschappen te gaan doen. Emily krijgt dat een mandarijntje en een plakje worst. Van de honger komt ze niet om. Soms nog een koekjes, kaasje of krentenbol om het af te maken.

Om de een of andere manier vind Emily opa heel interessant. Ze lezen samen boekjes over Nijntje, Ollie en Dikke Dik en kijken Nijntje op de Ipad. Ik hoef maar te zeggen dat we naar Opa en Oma gaan en het is totdat we daar zijn niks anders als Opa, Opa, Opa.

de liefste.

Het is zelfs zo gek dat als wij mijn ouders tegen komen bij de supermarkt dat Emily al met haar armen omhoog zit naar Opa om uit het karretje of de wandelwagen te worden getild en met hen mee te gaan in plaats van met ons. Met verjaardagen en familie dingen is er maar een waar Emily gelijk naar toe loopt en dat is haar Opa.

En ik geloof ook niet dat er iemand is die trotser is als Opa als die vader van mij. Voor Emily is het, het mooist wat er is. Zo’n band met haar opa als ik vroeger met de mijne, de vader van mijn vader had. Wie weet loopt mijn vader over een paar jaar ook wel met haar baby born op zijn arm door de dierentuin. Een ding weet ik wel, ik kan niet wachten!

3 reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge