#teamnosleep plan van aanpak. Hoe gaan we het nu doen 

Dat wij aangemeld zijn bij #TeamNoSleep is ondertussen wel duidelijk. Maar ondertussen zijn we gesloopt en zijn onze wallen toch wel chronisch. De wanhoop nabij en het lijkt alleen maar erger te worden. Zo erg dat ik op ene dieptepunt toch echt contact heb opgenomen met het consultatie bureau.

Ik werd er ondertussen zo prikkelbaar van dat het voor niemand meer leuk is. En ’s nachts gewoon echt niet meer te doen. Huilend deed ik mijn verhaal aan de verpleegkundige van het consultatie bureau. Gelukkig was ze heel erg ondersteunend en kregen we juist een goede feedback. Er werd een afspraak gemaakt voor een huisbezoek, met onze eigen verpleegkundige.

Eerst dus in gesprek:

  • Is er een medische oorzaak?
  • Hoe ziet het slaapritme er uit?
  • Hoe gaan we het aanpakken?

Is er een Medische oorzaak?

Nee, niet dat wij weten. Wel lopen we al sinds de zomervakantie te kloten met slapen. Verkouden, tanden, hoesten, verkouden, tanden, nog meer verkouden en kiezen en hoektanden. Emily heeft in een half jaar haar gebit nu compleet gemaakt. En dat is best wel een rap tempo. Er komen 2 kiezen tegelijkertijd door en net als nu is het geval van 4 hoektanden die doorpiepen en de laatste kies. Dat doet natuurlijk ook zeer, maar niet per se medisch.

We hebben al een keer antibiotica gehad omdat ze zo verschrikkelijk bleef hoesten dat ze er bijna in stikte. En een paar weken terug met haar ontstoken oogjes. En bij zo’n guppy krijgen ze dan toch ook al gauw druk op de oortjes, maar gelukkig geen oorontsteking meer gehad hier. We hebben een heel assortiment aan neusspray, zoutoplossing, hoestdruppels, hoestdrank, zetpillen, Chamodent klaar liggen voor dit soort ellende.

Toen Emily net geboren was, zat haar neus dicht waardoor ze door haar mond moest ademen en heeft ze tot een half jaar steeds soepige oogjes gehad. Met 3 maanden zaten we al bij de eerste hulp met oorontsteking. Dus ergens ben ik altijd bang dat ze gelijk oorontsteking heeft.

Hoe ziet het slaapritme er uit?

Emily heeft geen hekel aan naar bed gaan. Daar kwamen we achter tijdens het gesprek. Als ze moe is staat ze op en loopt ze zelf naar de deur en samen mee de trap op. Luier verschonen, Pyjama aan, voorlezen, tanden poetsen, liedje zingen en naar bed. Dat is als bed ritueel prima, geen gekke dingen of veel te lang dradig.

Het in slapen gaat prima, maar na anderhalf á twee uur word ze wakker. Dat betekend En zeker met deze leeftijd, dat ze ligt te dromen. En van het dromen word ze waarschijnlijk wakker en is ze verdrietig. Op deze leeftijd krijgen ze best wel wat prikkels tot zich en die verwerken ze heel verrassend als ze slapen. Klinkt niet onlogisch toch? Als ze dan huilend wakker word (en ondertussen horen wij het verschil) dan moeten we ze toch echt even troosten. Ook is ze dan niet klaar wakker, maar wel verdrietig.

Als ze ergens ongemakken van heeft word ze anders huilend wakker en staat ze ook in bed. Dat klikt heel anders en dan is ze echt verdrietig.

Helaas is het er nu dus ingeslopen dat wij ze, als ze huilt troosten joh (de verpleegkundige bevestigde ook dat als je kindje ziek is of pijn heeft ze echt wel even mag troosten) en dat we haar er ook uit tillen. Even knuffelen en soms mee naar beneden of naar ons bed mee nemen.  Dat is er dus een beetje fout gegaan, nu is het dus als ze huilt dat ze weet dat we haar komen halen en dat ze bij ons in bed mag.

Hoe gaan we het aanpakken?

Het plan is nu, eerst even bij slapen. Als de snelste oplossing is dat ze bij ons in bed slaapt, of dat ik ze troost en dat ik ze dan weer in bed leg, dan is dat voor nu de beste oplossing. De hele nacht huilen en gefrustreerde mama en Emily is niet echt een succes.

Daarna is het plan dat we Emily troosten in bed, maar haar er niet uithalen. En dan zeggen dat ze lekker moet gaan slapen. En haar dus niet meer uit bed halen en niet meer mee naar ons bed. Alleen moet ik daar wel echt even moed voor verzamelen en even een lange adem voor hebben. Dit gaat ons niet met een weekje lukken, dat weet ik nu al. In de tussen tijd proberen we deze ‘slechte’ aangewende methode niet erger te maken. Het komt vast goed, voor ze 16 is slaapt ze vast een keer door 😉

 

6 reacties

  1. Heel veel succes de komende periode. Ik hoop echt voor jullie dat het gaat lukken. Een beetje slaapgebrek is al killing, laat staan chronisch slaapgebrek. Ik ga voor jullie duimen! En als je het een keertje bij moet tanken, mag Emily gerust hier met Zoë komen spelen.

    1. Ah lief! Dankjewel! We hopen dat ze uiteindelijk toch een keer gaat slapen. Dan maar tussen ons in. Slapen is slapen op dit moment haha

  2. Klinkt als een goed plan. Eerst even bijslapen ook haha, zal niet overbodig zijn! Wat ik altijd tegen ouders zeg, je hoeft maar 1x langer vol te houden.. misschien helpt dat als je denkt, ik kan het niet meer. Succes! Ben benieuwd hoe het gaat
    Mara onlangs geplaatst…Mijn getuigenMy Profile

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge