Kindjes van Oss| een half jaar geleden

Een half jaar geleden werden we hier in Oss opgeschrikt door een verschrikkelijk ongeluk. Bizar om te beseffen dat er al 6 maanden voorbij zijn.

20 september 2018

Ik weet nog precies hoe die dag voor mij was, ik had tegen Emily gezegd dat ze op moest schieten omdat ik naar mijn werk moest. Iet wat gehaast naar het kinderdagverblijf gebracht, het was mooi weer, ingesmeerd en wel zonder jas. Gehaast afscheid genomen van Kate en Emily, snel door naar huis. In de auto en naar het werk.

Eenmaal achter mijn computer en een kopje koffie kreeg ik een appje binnen. Mijn adem stokte en kon mij niet meer focussen. Ik opende alle nieuwssites en heb die, die dag niet meer los gelaten. In mijn gedachten ging ik na of het een van mijn meiden kon zijn, of kindjes van een bekende. Die ochtend stond ik stil, bij hoe ik Emily en Kate had weggebracht die ochtend. En hoe deze ouders dat wellicht ook gedaan hadden, iets wat gehaast en snel weer door naar hun werk. Het laatste afscheid. In de auto naar huis heb ik eerst even mijn tranen en onmacht laten gaan. ‘S avonds ben ik een bloemetje gaan leggen bij het station waar het die ochtend had plaats gevonden, samen met vele anderen.

Station Oss west.

Met enige regelmaat moet ik zelf over de spoorweg overgang en heel even sta ik dan bij mijzelf stil. Bij de papas en mama’s, broertjes en zusjes, neefjes, nichtjes, vriendjes, vriendinnetjes en iedereen die er bij hoort, die nu een van de kindjes moeten missen. Ik kan niet bevatten hoe intens moeilijk het moet zijn om de dagen en seizoenen voorbij te zien gaan zonder hun kindjes.

De feestdagen en misschien zelfs al verjaardagen voorbij te moeten en hen te missen. De plekjes in de klas bleven leeg, en de verhalen werden verteld.

Zo ook vandaag, denk ik aan hen, sta ik stil bij hen. En het feit dat zij al een half jaar zonder hun geliefde kindjes moeten doen. Lege bedjes, plekken aan tafel, in hun huis en hart hebben achter gelaten.

2 reacties

  1. Ja zoiets blijft je bij. En al helemaal als je over die spoorwegovergang heen moet.

    Wel goed om te beseffen hoe belangrijk dat wegbrengen is. Niet dat je er vanuit gaat dat je ze niet meer op kan halen maar you never know. Daar zijn we helaas door dit heftige gebeuren wel achter gekomen. Heel mooi geschreven mathiske!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge